.
بی تو دلگیر است حال عصر جمعه،
علت عهد دوباره روشنايى های فردا....
میشود از راه برگردد نسیم و،
باز هم یک جرعه آرامش زمین را
دست تو مهمان کند؟...
این مناره، سرد، در آغوش مسجد،
منتظر،
رفتار یک پوشیده از غم دارد امروز...
درد، پیکر دارد امروز...
شهر، اژدر دارد امروز...
روح شب هم قصد رجعت دارد امروز....
آه... بی تو دلگیر است حال عصر جمعه...، در نگاه هر مناره... هر نظاره.... هر گزاره.... هر هزاره.....
میرسی باران،
به داد این اشاره؟....

بیا شبیه دنیا
با من شرط ببند...!
تو سر تنهایی ات... و من سر زیبایی ...
من که تنهاییت را ببرم...، تو دردهایت را میبازی....!
و من راضی میشوم...، که تو آرام میگیری...
.
باور کن میترسم اگر...، روزی تو برنده باشی...!
که این زیبایی تلخ،
تنهاییت را عمیق تر خواهد کرد...
باور کن...
.
بگذارد من برنده باشم ای کاش ،
این دنیای قمار باز...!

.

.

.

بعضی روزها هستند که،
در هر دقیقه شان احساس رفتن داری...
مثل مسافری که میداند نمی ماند..
دقیقا در چنین روزهایی،
کسانی که تو را می آزارند ،
فراموش نمیکنی...!
و دقیقا در چنین روزهایی،
فکر میکنی ای کاش
خدا سکوت را
هرگز نيافريده بود...
.
.
.
.
.
پ.ن:
حال من مهم نيست!
ولی شما اگر دلتنگید ؛
لطفا همین حالا به داد حالتان برسید...!
شاید فردا صبح برای هرکاری دیر شده باشد....
.
.

.

تازه فهمیدم از این دنیا چه میخواهم...!
میخواهم کسی را بیابم که تا سرحد جنون عاشقش باشم...
.
اصلا دوست داشتن متقابلش مهم نیست...!
فقط این میل نامیرا به خواستن اوست که مرا در این سرما زنده نگه داشته...
دوست داشتن کسی که دلم او را بخواهد....
و هرطور نگاه میکنم،
تو دوست داشتنی ترینی .....
.
.
.

.

خدا انگار بعضی ها را
در زندگیت می آورد و میبرد تا ،
بخشی از وجودت را از تو بکنند و با خود ببرند...
آن وقت حتی اگر برگردند هم،
دیگر آن "منِ" سابق نخواهی شد...
ولی هيچ چيز سخت تر از
تماشای دور شدن کسی نیست که
بخشی از وجودت را
با خودش میبرد......
.
.
.

.

به خودم میگویم :
خستگی حرمت دارد... آن را حرام بی میلی ات به هوا نکن...
امروزها شاید فقط ساعت ۱۲ نفس میکشم...! باقي همه اش یک مشت عدد خفقان آور است و بس...
آه... کاش بودید....
چقدر محتاج حرف زدنم با یک بزرگتر... این روزها........ .
.
.

امروز آشکار است که
در زیر آسمان این عالم
هرچه خاص تر باشی
بی نشانه تری...
دوست دارم کنار مزار بردگان مظلوم مصر
بنشینم و بگويم
در سکوت خاکی که شما را در آغوش کشیده
عرق سرد پیشانیتان
طلسم هر لحظه سرد تر شدن این دنیاست... و شاید این غبار،
از آن روزی شروع به وزیدن کرد،
که اولین فرزند مظلوم آدم
در خاک بكر زمین
آه کشید...
.

.. خانم! اگر بیمار باشه چی ميشه؟خانم! اگر جواب نگيره چی؟خانم! اگر اشتباه از آب در بیاد؟! .خانم! اگر ثابت بشه بچه ی من نیست؟!خانم! اگر این بار هم تصویب نشه چی؟خانم! اگر با این روش نتیجه نده؟ خانم! اگر ثابت بشه به هم نميخوریم!!!خانم! ممکنه اجازه نده ازدواج کنیم؟!خانم! اگر دروغ گفته باشه!خانم! اگر بره و تنهام بذاره چکار کنم؟!خانم! اگر این ماه نتونم تسویه کنم؟خانم! اگر کم بيارم!؟!خانم! اگر بهم خیانت کنه!خانم! اگر با این روش ديگه کار نکنه!خانم! اگر نياد سر جلسه؟!خانم! اگر... ...بیا بشين دو دقیقه کنارم! گوش کن...! داری نفس میکشی...!و همین برای خوشحال بودنت کافیه! باور کن!.......

یک نامه.....سلام آدم بیچارهای نیستم. ولی پژمردهام. اذیتت کردم. اذیتم کردی. من را حلال کن. نمیخواستم آزار ببینی... رسالت دوست داشتن پروراندن است... ولی تو نخواستی... آدمیزاد فقط به خودش ستم نمیکند.تو درست گفتی شاید... من آدم ارزوهای تماما معنوی تو نبودم. شاید باز هم باید زمانها بگذرد. خودت رفتی.خواستی نباشی تا آرامآرام کمرنگ شوی؟ دلم را شکستی... بارها... خیلی اذیت شدم. تحقیر شدم. نه یک بار... بلکه بارها... نمیتوانم برایت توضیح بدهم. خیلی پیش آمد که خواستم بنویسم برایت. فروخوردم. دیگر همیشه فرو میخورم. صبر کردم. باید صبر کرد. هم برایم خوشی داشتی، هم ناخوشی

.
این بی خوابی گاه و بیگاه...
آن همه بی قراری هر روزه...
حجم ناتوان یک عمر سکوت....
و علتی که تا همیشه کنار خیابان حضرت ولیعصر (عج الله تعالی فرجه الشریف)
برایم تشنگی قدم زدن به بار آورد... ؛
کمترین ماحصل دوست داشتن توست...

من هنوز راضیم به سیلی رگبارهای تند...؛

هرچند عمیق زخم برداشته باشم پدر..........

شاید شبی دوباره ز مشرق طلوع کرد؛
وقتی هنوز معجزه ی همنفس کم است...
.
.
.

خدایا
شادیم را
آرامشم را
ایمانم را
صبر و حوصله ام را
گذشتم را
محبتم را
امیدواری بخشیدنم را
و دعا کردنم را
برای مخلوقاتت قرار بده...
و شنوای دردهایم
و تنهاييم
و نداشته هايم
فقط خودت باش...
و بدین سان
مرا بندگی بياموز....
که مهم ترین وظیفه ی یک بنده، بندگی ست...

دلتنگی محرم امانم را بریده... ؛
یا حسرت وقوع قرن ها تنهاییت در آن سراشیبی قتلگاه.. ؛
یا دلهره ی تکرار یک عاشورای دوباره برای صاحب زمان...
بی قرار گریه هایِ های های توام...
آه... شاه کربلا... آخرین نگاه مانده بر حرم...، هر بار که دوره میشود در ذهنم ،چادرم را محکم تر میگیرم...
مرا برسان به محرم...
حتی اگر نفسی نبود...
در تنگنای تاریک قبر هم؛
روضه هایت را دوست خواهم داشت....